Tijdens de opening van Smells Like Circus, gisteren in de Minardschouwburg in Gent nam ECDF-trainer Jecsan Jimenez Leon de State of the Youth voor zijn rekening. Hij nam er het woord voor de kinderen en jongeren met wie hij elke week werkt binnen onze Circushaven. Voor de kinderen in het traject TaRMaK, die opgroeien in een uitdagende thuissituatie. En voor de kinderen die naar de wekelijkse buurtmomenten komen, die opgroeien in wijken waar er niet altijd kansen voor iedereen zijn.
Vanuit zijn persoonlijk verhaal gidste hij het publiek van circusprofessionals en beleidsmakers door de leefwereld van deze kinderen en ging hij dieper in op wat circus voor hen kan betekenen.
“Een wereld die hen uitnodigt en hen ondersteunt. Om een ladder op te klimmen, een harnas aan te doen, hun armen te strekken om de trapeze vast te nemen. Ze springen. Ze vliegen. En voor een paar seconden, zijn ze gewoon kind. Soms is de hoogtevrees te groot. Dan doen ze het niet. En dat is oké. Maar wie het wel doet, weet: Soms is iets moeilijk. Soms ben ik bang. En soms kan ik die angst loslaten.
Veel van deze kinderen leven met angst. En ze hebben weinig tools om zich daarvan te bevrijden. Daar, bovenaan, krijgen ze die kans. Niet alleen door te springen. Maar door alles errond. De mensen die ondersteunen. Die wachten. Die zeggen: Ik ben hier. Als je valt dan vang ik je op. Je kan dit. En wanneer ze landen, zie je iets veranderen. Fierheid. Verbazing. Omdat ze niet dachten dat ze het konden. En ook: als ik dit kan, kan ik misschien nog iets anders ook.”
Daar zit de kracht van circus. We kijken vooruit en we dragen elkaar. Animo Raza!
